Dinle neyden, zira o, bir şeyler anlatmada, ayrılıklardan şikayet etmededir.

   Ney der ki: “Beni kamışlıktan kopardıklarından beri iniltim, kadın ve erkek herkesi ağlattı.”

“Ayrılık, bağrımı parça parça eylesin, tâ ki aşk derdini anlatabileyim.”

“Her kim aslından uzak ve ayrı olursa o, kavuşma zamanını bekler durur.”

“Ben ki her meclisin ağlayanı, iyilerin de kötülerin de arkadaşıyım.”

“Herkes kendi zannınca bana dost olur, sohbetimden bir şeyler öğrenmek ister.”

“Gerçi sırrım, feryadımdan uzak değil, lâkin her göz ve kulakta bunu sezecek nur yok.”

Can ve ten birbirinden gizli değildir. Fakat canı, görmeye izin yoktur.

Ney’in sadası ateş oldu, onu hava sanma. Kimde bu ateş yoksa yazıklar ona.

MEVLÂN  CELÂLEDDİN-İ  RÛMÎ